Een weekje vastgezeten in het UZ met onze jongste: diagnose diabetes. Heel wat informatie gehad en die nog druppelsgewijs aan het verwerken. Een ervan is het verhaal van de ketoacedose die diabetici kunnen oplopen, en de foute informatie/misinterpretatie dat dat ook voor gewone lopers kan optreden.
Even in mijn woorden: als de glucosevoorraad in het bloed op is/niet meer opgenomen kan worden, dan schakelt het lichaam over naar ketose. Voor die vetbranding zijn stoffen nodig die in glucose aanwezig zijn, maar als die er niet meer zijn worden eiwitten afgebroken en dat leidt tot verzuring.
Bij diabetici geraken de ketonen niet verbrand (door gebrek aan glucose in de cellen), en dat leidt tot opstapeling, en ketoacedose. Bij normaal werkende insuline is er dus niet direct een probleem, tenzij de glucose al op is (al wordt dit ook gecontesteerd). Voorlopig kies ik dus de piste dat ketose een normaal gezond proces is (de levenswijze van de Inuit is zeer koolhydraatarm, en bijgevolg ketonisch), en dus een normaal proces bij het lopen. Langs de andere kant is er wel een verhoogd aantal diabetici type 2 onder de Inuit, maar dan ook weer lager dan zou te verwachten zijn op basis van hun lichaamsconstitutie.
Mijn voorlopige conclusie: de 40-30-30 regel lijkt me wel zinvol te zijn.
Maar waar het eigenlijk over ging is dat ik dus een hele week geschrikkeld heb om uiteindelijk zondag toch een 9,1 km run te doen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten