Gisteren per ongeluk een 9 km route gelopen na het vorige 'ongeluk'. Ik verwachtte eigenlijk een slechte run, want de duim was behoorlijk beginnen ontsteken en moest vrijdag alsnog naar de dokter. Resultaat: twee gaatjes in de duimnagel gemaakt om te draineren, even naar de spoed voor tetanusinjecties, en dan nog aan de antibiotica. Door die antibiotica is de spijsvertering enigzins ontregeld, van daar de slechte verwachtingen.
In elk geval had ik de graspassage uit de run geschrapt, want lopen op een onzichtbare ondergrond lijkt me eigenlijk niet van het verstandigste (al is het wel leuk). Maar de run startte goed, ik stak zelfs een minimalista in VFF voorbij, en eens voorbij boer Jans besloot ik toch de vervloekte asfaltroutete volgen. En het werkte! Eigenlijk geen noemenswaardige problemen: mijn voetzolen hebben zich wonderbaarlijk snel aangepast.
Jammergenoeg liet mijn nieuwe app om mijn route op te nemen het afweten, zodat ik geen idee heb van de tijd...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten